همیشه جای تو خالیست...در تمام دیوانه بازی هایم

که دیدار تو شد اسمش زیارت

.

.

.

تا هزار سال دیگر سیرم...

که امروز با چشمانم بلعیدمت...

.

.

.

سند میزنم به نام تو...

عشق من...

چشمان من...

نمی دانم نمی بینی؟بینمان هزار سال نوری فاصله است

و دو پیراهن که دخیل وار به ضریح تن هایمان چسبیده اند

و بعد من ماندم و نگاهی که تمام مجنون های تاریخ در آن نفس میکشیدند.

در امتداد صبح رفتنت

بعد از چند ثانیه که یک قرن عمر کرد

و تو طولانی ترین بوسه را به نام من سند زدی...

افسوس که ندیدی

همخوابی زیبای اشکهای چشم و تاول های لبم را

که به داغی تمام ریگهای سیلک

در هماوایی جوشانشان

تو را زمزمه می کردند

و من و بوسه هایم

در امتداد عبور نازکت

تو را برای سه روز آرزو کردیم:

هر روز برای یک سال...

.

.

.

پی نوشت:من وفادارم به قولم!

وقتی تو توی قصه ام هستی خیالم راحت می شود...

وقتی بروی تابوتی سفارش می دهم...

به اندازه خودم

.

.

.

و یک جای خالی کنارم...

مردم از درد این تردید تا همیشه برجا..

جان دادم از فشار نا گفتنی هایی که باید بگویم...از بوی مرگ لحظه های ترس و انتظار..از مرور همه خاطراتی که هرگز با تو نداشته ام...از یاد چشمانی که رهایم نمی کند...از دوست داشتن تو که میاید و می نشیند درست میان حفره عمیق سینه ام...از حقیقتی که میگوید به زودی میروم بی آنکه حتی یک بار توانسته باشم به ضریح مقدس چشمان تو دخیل ببندم برای نرفتن...زود نیست...من که نباشم چه کسی اسیر و عاجز لحظه ای صدای تو میشود...

می خواهم بگویم...با اشک...همه اشکهایی که برایت جمع کردم..می خواهم باران شوم و ببارم...اما به جای همه اینها تنها زیر لب زمزمه میکنم:

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست...

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش...

پیش رویت درخت می سوخت..

تو نگران..

پشت سرت ...

درست پشت سرت قلب مرا به آتش کشیده بودند...

اما نشد...این ((همه تو بودن)) ها نگذاشت...از راننده تاکسی ترک تا توریست های آنتالیا که هر کدام از دیاری بودند..همه تو بودی...و بعد من ماندم و توهم ظریف دنیایی که در آن یک من است و دیگر همه تو...

.

.

.

من هستم...زیباتر...عاشق تر...آنقدر که لایق تو را دوست داشتن باشم...

من می خوانم برایت...

اما اگر نمی نویسم...

تنها نمی خواهم مزاحم باشم...

.

.

.

عشق من...تو تمام خوابهایم را تعبیری...

...

دوستت دا...